Katedra Radioastronomii
Uniwersytet Mikołaja Kopernika

Ścieżki zawodowe absolwentów

Kilka przykładów jak nasi absolwenci radzą sobie w świecie:

Grzegorz Rycyk

„Studia magisterskie ukończyłem w 2014 roku obroną pracy magisterskiej pt. "Wyznaczenie paralaksy rocznej układu kataklizmicznego AM Herculis przy użyciu sieci interferometrycznej EVN". Jeszcze tego samego roku rozpocząłem pracę w Planetarium i Obserwatorium Astronomicznym im. Mikołaja Kopernika w Grudziądzu, gdzie zajmuję się popularyzacją i dydaktyką astronomii oraz fizyki, a także uczestniczę w organizacji Ogólnopolskiego Młodzieżowego Seminarium Astronomicznego im. prof. Roberta Głębockiego (www.planetarium.grudziadz.pl/omsa).”

Aleksandra Sokołowska

„W 2013r. ukończyłam licencjat z radioastronomii pracą pt. The recurrent activity of the object 0932+075. Jeszcze w czasie licencjatu wyjechałam na 5-miesięczny staż w Instytucie Fizyki Teoretycznej na Uniwersytecie w Zurychu w Szwajcarii. Następnie rozpoczęłam program “Fast Track PhD” na tej uczelni i otrzymałam tytuł magistra Fizyki Teoretycznej ze specjalizacją „astrofizyka”. Kontynuuję doktorat w grupie prof. Lucio Mayer w Institute for Computational Science (Uniwersytet w Zurychu), gdzie zajmuję się problemami w dziedzinie modelowania formacji galaktyk. Interesuje mnie formacja i ewolucja gazowego halo wokół galaktyk podobnych do Drogi Mlecznej, ośrodek gazowy w Grupach Galaktyk, a także powiązanie między procesami wpływającymi na ewolucję momentu pędu materii a morfologiczną klasyfikacją galaktyk. Kosmologiczne symulacje „zoom-in” są przeprowadzane z wykorzystaniem zasobów Narodowego Szwajcarskiego Centrum Superobliczeń (CSCS). W wolnym czasie organizuję spotkania tematyczne dla kobiet w STEM w Zurychu (Science Technology Engineering Mathematics) oraz tworzę oddział organizacji Geek Girls Carrots (www.geekgirlscarrots.org) w Szwajcarii, mającej na celu promowanie kobiet w ICT i edukowanie osób zainteresowanych programowaniem.”

Paulina Karczmarek

„Studia magisterskie ukończyłam w 2012 roku obroną pracy magisterskiej na temat gwiazd pulsujących w układach podwójnych. W tym samym roku rozpoczęłam studia doktoranckie na Uniwersytecie Warszawskim i dołączyłam do zespołu naukowego prof. Grzegorza Pietrzyńskiego, zajmującego się wyznaczaniem odległości do galaktyk Grupy Lokalnej w ramach międzynarodowego Projektu Araucaria. W ramach projektu Araucaria regularnie podróżuję do RPA oraz Chile na obserwacje astronomiczne, opracowuję i publikuję wyniki w anglojęzycznych czasopismach astronomicznych oraz prezentuję wyniki na polskich i międzynarodowych konferencjach naukowych. Nadal także rozwijam swoje zainteresowania dotyczące gwiazd pulsujących w układach podwójnych w ramach badań finansowanych ze zdobytego przeze mnie grantu naukowego PRELUDIUM.”

Joanna Drążkowska

„Po uzyskaniu tytułu magistra w 2011r. wyjechałam do Heidelbergu, gdzie dostałam się na studia doktoranckie w ramach programu IMPRS (http://www.imprs-hd.mpg.de). W grudniu 2014r. obroniłam doktorat na Uniwersytecie w Heidelbergu. Obecnie jestem „postdokiem” na Uniwersytecie w Zurychu, gdzie pracuję w szwajcarskim projekcie PlanetS (http://nccr-planets.ch/ ). Moje badania dotyczą procesu formowania się planet. W wolnych chwilach razem z mężem prowadzimy kanał na Youtube: www.youtube.com/c/emigrandaTV

Wieńczysław Bykowski

„Po uzyskaniu tytułu magistra w 2010r. i ukończeniu studiów podyplomowych z automatyki i robotyki na Politechnice w Poznaniu, wyjechałem z żoną do Heidelbergu w Niemczech. Tam pracowałem jako programista robotów a następnie w branży IT. Obecnie mieszkamy w Zurychu, uczę obsługi komputerów a w wolnym czasie z żoną tworzymy kanał na YouTube emigrandaTV i cieszymy się turystyką. ”

Piotr Sybilski

„W 2008 roku zakończyłem studia astronomiczne na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu obroną pracy magisterskiej pod tytułem "Poszukiwanie pozasłonecznych planet poprzez chronometraż zaćmień: symulacje numeryczne". Praca ta została napisana pod kierunkiem prof. dr hab. Macieja Konackiego, z którym kontynuowałem następnie współpracę w ramach studiów doktoranckich w Centrum Astronomicznym im. M. Kopernika PAN. W CAMK PAN uczestniczyłem w projektowaniu, budowie oraz wykorzystaniu sieci czterech robotycznych teleskopów na półkuli południowej w ramach Projektu Solaris. W projekcie byłem odpowiedzialny za oprogramowanie, budowę obserwatoriów, ich uruchomienie, redukcję, oraz analizę danych. W międzyczasie razem z Rafałem Pawłaszkiem (także absolwentem studiów astronomicznych na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu) zdecydowaliśmy, że najlepszą formułą dla dalszego rozwoju naszej pracy naukowej i informatycznej będzie założenie firmy, która będzie przekuwać rozwiązania eksperckie z zakresu astrofizyki, automatyki, a także psychofizjologii na rozwiązania komercyjne, zapewniając im szerszy rynek oraz stabilne źródło finansowania na dłuższy okres. Inicjatywa ta była wspierana przez program stypendiów dla doktorantów „Krok w przyszłość” województwa kujawsko-pomorskiego. Sybilla Technologies powstała w 2011 roku i od tamtej pory systematycznie się rozwija. W 2016 roku otrzymaliśmy jako firma tytuł Lidera Innowacji Pomorza i Kujaw 2016 za jeden z naszych kluczowych produktów Abot, system informatyczny dla naukowców, studentów, entuzjastów astronomii oraz profesjonalistów zainteresowanych efektywnym i autonomicznym wykorzystaniem sensorów optycznych do pozyskiwania obserwacji. Po wejściu Polski w struktury Europejskiej Agencji Kosmicznej w ramach firmy zajmuję się teraz także, poza robotyzacją, algorytmami redukcji i analizy danych, jak również tematyką sztucznych satelitów Ziemi, śmieci kosmicznych oraz obiektów bliskich Ziemi, takich jak planetoidy. W ramach pracy naukowej kontynuuję badania nad zagadnieniami związanymi z astronomią gwiazdową, poszukiwaniem planet, precyzyjną fotometrią oraz astrometrią.”

Mariusz Słonina

„Studia astronomiczne ukończyłem w 2008 roku pracą magisterską pt. “Dynamika pozasłonecznych układów planetarnych: układ Gamma Cephei”, w której zajmowałem się badaniem dynamiki układu podwójnego gwiazd z jedną planetą jowiszową orbitującą wokół większego składnika układu. Obecnie wchodzę w skład toruńskiego startupu Sybilla Technologies, w którym zajmuję się robotyzacją obserwatoriów astronomicznych oraz interakcją użytkownika z sieciami obserwatoriów, m.in. w ramach segmentu SST (Space Surveillance and Tracking, Space Situation Awareness). Praca ta łączy nabyte w trakcie studiów doświadczenie naukowe oraz umiejętność posługiwania się najnowocześniejszymi technologiami IT. Po przystąpieniu Polski do Europejskiej Agencji Kosmicznej zajmuję się tematyką śmieci kosmicznych oraz aktywnie uczestniczę w działaniach z zakresu programu załogowych lotów w kosmos. W 2016 roku zostałem analogowym astronautą w ramach pierwszej polskiej analogowej symulacji w Polsce (Lunar Expedition 0), gdzie pełniłem funkcję vice-dowódcy. Jestem również wieloletnim członkiem Klubu Maratońskiego UMK, Stowarzyszenia Inicjatyw Kulturalnych “Tartak”, oraz twórcą artystycznego cyklu ‘Transmisja Poetycka’ w ramach Grupy Literackiej Piekary24. Jestem także uczniem-pilotem Aeroklubu Warszawskiego, w ramach szkolenia do licencji pilota szybowcowego (SPL).”

Monika Adamów

„Studia astronomiczne na UMK zaczęłam w 2003 roku. Wydawało mi się, że astrofizyka obserwacyjna nie jest dla mnie, swoją karierę wiązałam z astronomią teoretyczną, licencjat ukończyłam w 2006r. Swoje zdanie zmieniłam pod koniec studiów magisterskich, gdy dołączyłam do toruńsko - pensylwańskiego zespołu poszukującego planet. Okazało się, że moje miejsce jest gdzieś pośrodku astronomii obserwacyjnej… i obliczeniowej. Tytuł magistra uzyskałam w 2008r.
Po studiach magisterskich postanowiłam zostać w zespole i kontynuować naukę na studiach doktoranckich. Moim zadaniem była redukcja danych z jednego z największych teleskopów na świecie i późniejsza analiza widm gwiazdowych. Dużą część oprogramowania do tego celu stworzyliśmy sami, część wymagała adaptacji istniejących rozwiązań do naszych potrzeb. W trakcie mojej pracy nad doktoratem, przeanalizowałam prawie 20 tysięcy widm gwiazdowych, większość czasu spędzając na programowaniu. Doktorat obroniłam w 2014r.
Obecnie jestem na stażu podoktorskim na teksańskim uniwersytecie. Moim mentorem jest autor jednego z najpopularniejszych kodów do analizy składu chemicznego gwiazd. Współpracuję też z kilkoma innymi, międzynarodowymi grupami zajmującymi się dużymi, spektroskopowymi przeglądami nieba.  Przygotowuję dla nich tzw. pipeline’y, czyli kolejne kroki analizy widmowej, wykonywane automatycznie, w sposób pozwalający optymalnie wykorzystać dostępne zasoby obliczeniowe. Prowadzę także własne obserwacje w obserwatorium McDonalda, obserwując kilka razy w roku na potrzeby własnego projektu, zdarza mi się także jeździć do obserwatorium jako obserwator dla innych zespołów. Zazwyczaj obserwuję teleskopem o średnicy zwierciadła 2,7m, choć podstawowym narzędziem mojej pracy jest komputer.” 

Maja Kaźmierczak-Barthel

„Tytuł magistra zdobyłam w czerwcu 2007 (Centrum Astronomii UMK), a tytuł doktora w 2012 (również w Centrum Astronomii UMK). Moja praca magisterska i doktorska dotyczyły szeroko pojętej materii międzygwiazdowej. Między innymi, badałam pod różnymi względami molekułę $C_2$, która stała się moją ulubioną cząsteczką. Analizowałam wiele cząsteczek kilkuatomowych oraz rozmyte linie międzygwiazdowe. Moje badania opierały się głównie o wysokiej rozdzielczości widma z zakresu widzialnego i bliskiej podczerwieni. W międzyczasie zaangażowałam się w projekty dotyczące obserwacji na dłuższych falach. Spędziłam 3 lata (2011-2014) na stażu podoktorskim w SRON Netherlands Institute for Space Research w Holandii, gdzie kontynuowałam obserwacje w podczerwieni, a przede wszystkim pracowałam z danymi z Kosmicznego Teleskopu Herschela. Materia międzygwiazdowa została moim głównym tematem badań, jednak zaczęłam się zajmować bardzo gęstymi obszarami, a absorpcje w większości „wymieniłam" na emisję. W trakcie studiów doktorskich badałam wiele obiektów skupiając największą uwagę na jednej cząsteczce, natomiast w trakcie stażu miałam wiele molekuł, ale jeden ulubiony obiekt (AFGL 2591), w którym się rodzi bardzo masywna gwiazda. Cieszy mnie to, że w międzyczasie odwiedziłam prawie sto państw i mogę realizować swoją pasję: http://travelingrockhopper.com/

Anna Raiter-Smiljanic

„Po doktoracie zajmowałam się przede wszystkim badaniami ukierunkowanymi na przemysł w dwóch firmach głównie z dziedziny optyki, a od niedawna zajmuję się badaniami naukowymi bardziej ze strony organizacyjnej. Fragment mego CV prezentuje się następująco:
2007 - tytuł magistra z astronomii (WFAiIS, UMK, Toruń)
2010 - tytuł doktora (Fakultät für Physik, Ludwig-Maximilians-Universität München w ramach International Max Planck Research School of Astrophysics/European Southern Observatory, Garching bei München)
II-VIII.2011 - associate, European Extremely Large Telescope Science Office/European Southern Observatory
2012 - specjalista, Research Department, Technolas Perfect Vision, Monachium
2013-2016 - starszy specjalista ds. badań i rozwoju, spółka AM2M, Toruń
od 2016 - koordynator programów, Fundacja na rzecz Nauki Polskiej, Warszawa”

Anna Zajczyk

„Studia astronomiczne na UMK ukończyłam w 2007 roku. W swojej pracy magisterskiej badałam gwiazdę symbiotyczną RS Ophiuchi,
która zaliczana jest również do gwiazd typu nowych powrotnych. W 2006 roku gwiazda ta wybuchła jako nowa, dzięki czemu w swoich badaniach studiowałam nie tylko jej dane archiwalne sprzed wybuchu, ale również te z fazy tuż po wybuchu. Fakt, że ta gwiazda wybucha jako nowa co około 20 lat(!) sprawiło, że temat był jeszcze bardziej ekscytujący. To się nazywa wyczucie czasu!

Pracę naukową kontynuowałam dalej na studiach doktoranckich w Centrum Astronomicznym im. M. Kopernika Polskiej Akademii Nauk. Gwiazdy symbiotyczne zamieniłam na gwiezdne zgliszcza, czyli na pulsary, mgławice pulsarowe i pozostałości po wybuchach supernowych. W ramach programu co-tutelle, którego byłam stypendystką, współpracowałam z naukowcami z Universite Montpellier 2, analizowałam dane m.in. z VLT, CFHT, teleskopu kosmicznego Spitzer. Podczas studiów doktoranckich zaangażowana byłam również w projekt H.E.S.S. oraz CTA. Stopień naukowy doktora uzyskałam jesienią 2012 roku. Już kilka dni po obronie siedziałam w samolocie do St. Louis (Missouri, USA), gdzie miałam rozpocząć staż podoktorski na Washington University in St. Louis. Tu dołączyłam do projektu VERITAS oraz zaangażowałam się w prace R&D nad detektorami półprzewodnikowymi do detekcji promieniowania rentgenowskiego dla astronomii.

Obecnie pracuję na University of Iowa (Iowa City, Iowa, USA), gdzie jestem członkiem zepołu projektu HaloSat - małego satelity rentgenowskiego typu CubeSat do detekcji emisji tlenu w liniach OVII i OVIII.

Poza pracą znajduję czas na rozwijanie swoich pasji, do których należą między innymi podróże małe i duże,
sporty wszelakie - począwszy od wspinania po piłkę nożną - oraz motocyklowanie.”

Krzysztof Hełminiak

„Studia magisterskie na UMK ukończyłem w 2006 roku obroną pracy o precyzyjnej astrometrii wizualnych układów podwójnych. W tym samym roku rozpocząłem studia doktoranckie w Centrum Astronomicznym im. Mikołaja Kopernika w Toruniu, gdzie rozpocząłem badania nad małomasywnymi układami zaćmieniowymi pod okiem prof. Macieja Konackiego. Moja rozprawa doktorska odbyła się we wrześniu 2010, a w październiku rozpocząłem trzyletni staż podoktorski w Pontificia Universidad Catolica, w Santiago w Chile. Po kolejnych trzech latach rozpocząłem pracę na podobnym stanowisku w obserwatorium Subaru, mieszczącym się na Hawajach. W trakcie swoich staży zajmowałem się głównie własnymi badaniami nad układami zaćmieniowymi i planetami okołopodwójnymi, oraz uczestniczyłem w dużych, międzynarodowych programach badawczych, np. Vista Variables in Via Lactea (VVV), czy Strategic Exploration of Exoplanets and Disks with Subaru (SEEDS), oraz w mniejszym stopniu w kilku innych (HAT-South, Kepler). Jestem również członkiem polskiej grupy badawczej Solaris, skupiającej się na poszukiwaniu planet okołopodwójnych. W swojej pracy najbardziej lubię aspekt podróżniczy - nie licząc Chile i Hawajów, obowiązki służbowe (obserwacje, konferencje, zaproszenia do współpracy itp) zabrały mnie m.in. do Australii, Argentyny, RPA, Brazylii, czy Japonii.”

Tomasz Kamiński

„Studia na UMK ukończyłem w 2006 roku pracą magisterską u profesora R. Tylendy. Współpracę z profesorem Tylendą szczęśliwie kontynuowałem w Centrum Astronomicznym im. M. Kopernika (CAMK) w Toruniu zajmując się głównie problematyką czerwonych nowych. Po uzyskaniu stopnia doktora, odbyłem staż w Intytucie Radioastronomii Maxa Plancka (MPIfR) w Bonn (Niemcy). W trakcie czteroletniego pobytu w MPIfR, zajmowałem się głównie spektroskopią molekularną i otoczkami gwiazd zaawansowanych ewolucyjnie. W 2010 roku przeniosłem się do Europejskiego Obserwatorium Południowego (ESO) w Santiago (Chile), gdzie do moich obowiązków należą obserwacje na interferometrze ALMA oraz na teleskopie APEX, na którym jestem regularnym obserwatorem od 2009 roku. We wrześniu 2016 przenoszę się do Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics (CfA), gdzie będę miał okazję pracować na interferometrze Submillimeter Array (SMA). W mojej pracy naukowej zajmuję się badaniami chłodnego gazu i pyłu wokół gwiazd które są młode lub zaawansowane ewolucyjnie lub też są świeżym produktem gwiezdnej kolizji. Specjalizuję się w obserwacjach spektroskopowych w zakresie radiowym, mikrofalowym i optycznym.”

Sylwia Krawczyk

„Studia magisterskie z astronomii skończyłam 5 września 2003 roku obroną pracy: "Przegląd emisji OH w paśmie 18 cm obszarów formowania się masywnych gwiazd związanych z maserami metanolu". Już od początku września oczekiwano mojego pojawienia się na zajęciach, tym razem już jako nauczyciel. Rozpoczęłam pracę w Gimnazjum w Chełmży i równocześnie w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym im. J. Korczaka w Toruniu. W Ośrodku pracuję do chwili obecnej. Jako, że skończyłam studia podyplomowe z zakresu matematyki i chemii uczę teraz trzech przedmiotów. W ramach dodatkowych zajęć prowadziłam kółko astronomiczne, odwiedzam z uczniami mój Wydział - Instytut Fizyki i Centrum Astronomiczne w Piwnicach. Moi uczniowie uwielbiają tematy o gwiazdach i kosmosie, mogę więc zaspokoić ich ciekawość i zarazić ich miłością do astronomii. Zawsze pragnęłam być nauczycielem!”

Krzysztof Czart

„Tytuł magistra i doktora zdobyłem odpowiednio w latach 2001 i 2015 analizując własności gwiazd Wolfa-Rayeta. Prowadziłem obserwacje zarówno teleskopami pracującymi w Polsce, jak i w kilku innych krajach. Obecnie pracuję w Europejskim Obserwatorium Południowym (ESO) jako polski koordynator Sieci Popularyzacji Nauki ESO. Jestem także redaktorem czasopisma „Urania - Postępy Astronomii" oraz współtworzę cykl programów telewizyjnych "Astronarium", który jest emitowany w Telewizji Polskiej (www.astronarium.pl).”

Sebastian Soberski

„Tytuł magistra uzyskałem w 2001 roku broniąc pracę pod tytułem "Przegląd nieba na częstości 1.4 GHz". Prowadziłem obserwacje toruńskim radioteleskopem RT-4 oraz 100-metrowym w Effelesbergu. Obecnie kieruję Planetarium i Obserwatorium Astronomicznym im. Mikołaja Kopernika w Grudziądzu. Zajmuję się między innymi popularyzacją astronomii. Realizuję autorski program telewizyjny "Obserwatorium" - www.obserwatorium.space . Jestem członkiem Redakcji czasopisma "URANIA - Postępy Astronomii"". Aktywnie działam w PTA oraz PTMA. Od czasu studiów do chwili obecnej pracuję społecznie na rzecz Krajowego Funduszu na rzecz Dzieci organizując między innymi Warsztaty Astronomiczne w CA UMK. Moim hobby są podróże astronomiczne - obserwowałem zaćmienia Słońca między innymi w Zambii, Chinach, Mongolii, Indonezji.”

Karolina Wojtkowska

„Studia astronomiczne ukończyłam w Toruniu w 1999 roku obroną pracy magisterskiej z zakresu spektroskopii linii rozmytych materii międzygwiazdowej. Zaraz po studiach zaczęłam pracę w bibliotece Centrum Astronomii UMK, która, przerwana na dwa lata wyjazdem do USA, trwała do roku 2008. W tym okresie zajmowałam się również dystrybucją dwumiesięcznika „Urania - Postępy Astronomii”, tłumaczeniami z języka angielskiego materiałów astronomicznych, geograficznych, technicznych itp. Następnie zostałam zatrudniona w firmie Optopol Technology (obecnie firma figuruje pod nazwą CANON Ophthalmic Technologies Sp. z o.o.), produkującej urządzenia i rozwijającej techniki okulistyczno-optometryczne. Moja praca jest związana z administracją biurową firmy i obsługą postępowań patentowych. W dalszym ciągu współpracuję z redakcjami wydawnictw językowych, technicznych i krajoznawczych na polu tłumaczeń i redakcji. Hobbystycznie remontuję i projektuję wnętrza, odnawiam stare przedmioty, meble.”

Paweł Reng

„Astronomię na UMK ukończyłem w 1999 r. Pracę magisterską pisałem pod bacznym okiem prof. Andrzeja Maciejewskiego. Badaliśmy nowe matematyczne metody rozwiązywania zagadnień dwóch ciał z uwzględnieniem równań ogólnej teorii względności. Przez kilka kolejnych lat pracowałem na Politechnice Częstochowskiej w Instytucie Fizyki. Zajmowałem się tam badaniem linii absorpcyjnych widma elektronowego rezonansu paramagnetycznego kryształów. Przeszedłem ze zjawisk charakterystycznych dla makroskali do mikroskali na poziomie spinów. Po kilku latach pracy na Politechnice nieubłaganie nadszedł czas, gdy należało pomyśleć o wzmocnieniu warunków ekonomicznych poszerzającej się rodziny Rengów. Od połowy pierwszej dekady XXI wieku buduję i współtworzę spółkę brokerską. Początkowo moja odpowiedzialność leżała po stronie tworzenia aplikacji bazodanowych i innych programików wspomagających ten projekt analitycznie. Finałem tej pracy był debiut na giełdzie papierów wartościowych NewConnect. Obecnie pracuję w nowej Spółce, w której, oprócz prowadzenia normalnego biznesu, jako wartość dodaną oferowanych usług, wdrażamy analityczne metody wyboru oparte na wielu kryteriach. Zaimplementowaliśmy z powodzeniem kilka metod na potrzeby rynku brokerskiego. Ostatnio szczególnie interesuje nas problem optymalizacji zbioru parametrów, które mają rzeczywisty wpływ na podejmowanie decyzji ekonomicznych.
Moje pasje... Niezmiennie jest to wspinaczka górska. Od kilku lat wraz z żoną własnymi siłami remontujemy stary dom (to ona narysowała projekt przebudowy naszej „sterty kamieni”). Wspólnie projektujemy meble, a później samodzielnie je wykonujemy. Robimy małe i duże rzeczy z drewna i stali. Z pasją przyglądamy się rozwojowi naszych dzieci, jak obserwują świat i jak zmienia się ich spojrzenie na to, w czym zanurzone jest ich życie.
Ostatnio w moją przestrzeń życia weszły, jak sztorm na Bałtyku, morskie przeprawy. Zwłaszcza jachtami na daleką północ. Na północ naszej Błękitnej Gałki pływającej sobie gdzieś tam, we Wszechświecie.”